<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Wszystko w porz\u0105dku<\/strong><\/em>, farba akrylowa na \u015bcianie, 2003<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Wszystko w porz\u0105dku.<\/em> Tym prowokacyjnie niefrasobliwym i figlarnie optymistycznym zapewnieniem Jaros\u0142aw Flici\u0144ski zatytu\u0142owa\u0142 obraz, kt\u00f3ry zbli\u017ca si\u0119 do granicy niewidzialno\u015bci. T\u0119 prac\u0119 mo\u017cna by wzi\u0105\u0107 niemal za z\u0142udzenie wygenerowane raczej przez oko widza ni\u017c przez malarza. Na bia\u0142ych \u015bcianach jednej z galeryjnych sal Flici\u0144ski namalowa\u0142 bia\u0142e \u0142uki, ujmuj\u0105ce wej\u015bcie do pomieszczenia w co\u015b w rodzaju malarskiego portalu. Je\u017celi praca by\u0142a og\u00f3le widoczna, to dzi\u0119ki r\u00f3\u017cnicy faktur farb. Je\u017celi popatrzy\u0142o si\u0119 pod odpowiedniem k\u0105tem, po\u0142yskliwa biel u\u017cyta przez artyst\u0119 \u0142apa\u0142a \u015bwiat\u0142o i odcina\u0142a si\u0119 od matowej bieli \u015bciany, ujawniaj\u0105c obraz. Odbiera\u0142em t\u0119 prac\u0119 jako ma\u0142e objawienie; obraz wy\u0142ania\u0142 si\u0119 nagle z pustej \u015bciany, rysowa\u0142 si\u0119 na bia\u0142ym tynku niczym powidok na siatk\u00f3wce oka. Wystarczy\u0142o spojrze\u0107 na \u015bcian\u0119 z innego punktu widzenia, by odbicie \u015bwiat\u0142a na bia\u0142ej farbie sta\u0142o si\u0119 niedostrzegalne; jeden krok i traci\u0142o si\u0119 obraz z oczu. Praca znika\u0142a r\u00f3wnie niespodziewanie, jak si\u0119 pojawi\u0142a. Co\u015b si\u0119 zdarzy\u0142o na \u015bcianie galerii, ale po chwili sytuacja wr\u00f3ci\u0142a do normy. Wszystko znowu by\u0142o w porz\u0105dku. Wystaw\u0119 Jaros\u0142awa Flici\u0144skiego w Zamku Ujazdowskim postrzegam jako ci\u0105g zdarze\u0144 podobnych do tego, kt\u00f3rego mo\u017cna by\u0142o do\u015bwiadczy\u0107, szukaj\u0105c obrazu ona pustej, bia\u0142ej \u015bcianie. Nieprzypadkowo tytu\u0142uj\u0105c ca\u0142y projekt artysta jeszcze raz powt\u00f3rzy\u0142 stwierdzenie: Wszystko w porz\u0105dku.<\/em><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Wolno\u015b\u0107, dobrze – wi\u0119cej wolno\u015bci, lepiej<\/em><\/strong>, akryl na \u015bcianie, kolorowa folia na szybach, 2003<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n <\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Realizuj\u0105c projekt artysty instytucja taka jak Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej ma zwyczaj – i imperatyw – okre\u015blania sztuki gatunkowymi kategoriami. Publiczno\u015b\u0107 jest uprzedzana, \u017ce tym razem ma doczynienia z instalacj\u0105, wideo performance, rze\u017ab\u0105 lub jeszcze czym\u015b innym. W wypadku Flici\u0144skiego nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce nale\u017cy zaanonsowa\u0107 wystaw\u0119 malarstwa. Artysta spe\u0142nia niezb\u0119dne ku temu warunki, w jego realizacji pojawi\u0142y si\u0119 podstawowe elementy konstytuuj\u0105ce tak\u0105 wystaw\u0119: malowane farbami obrazy oraz \u015bciany wykorzystane do ich ekspozycji. Ale jednocze\u015bnie, pozostaj\u0105c wewn\u0105trz kategorii wystawy, Flici\u0144ski gra z ni\u0105, rozszerza we wszystkie strony, niemal\u017ce rozsadza od \u015brodka. Je\u017celi punktem wyj\u015bcia wystawy jest sekwencja wyeksponowanych autonomicznych dzie\u0142, to w wypadku tego projektu my\u015bl\u0119 raczej o sekwencji zdarze\u0144 rozgrywaj\u0105cych si\u0119 w czasie i przestrzeni, powi\u0105zanych subteln\u0105 dramaturgi\u0105. Wystawa poj\u0119ta jako prezentacja fakt\u00f3w dokonanych zmienia si\u0119 w wi\u0119c w spektakl, w co\u015b, co si\u0119 dzieje<\/em>. Bohaterem tego spektaklu jest malarstwo, przy czym w malarskich rolach Flici\u0144ski obsadza nie tylko obrazy, lecz r\u00f3wnie\u017c fotografie, wideo, architektur\u0119. Na tej wystawie podzia\u0142 na przestrze\u0144 malarstwa i przestrze\u0144, z kt\u00f3rej si\u0119 to malarstwo ogl\u0105da, zupe\u0142nie si\u0119 zaciera. Praca Wolno\u015b\u0107 – dobrze, wi\u0119cej wolno\u015bci – lepiej<\/em> to monumentalne \u015bcienne malowid\u0142o o wymiarach 28 na 4,8 metra. Obraz zajmuje ca\u0142\u0105 \u015bcian\u0119 du\u017cej galeryjnej sali i kontynuowany jest na \u015bcianie nast\u0119pnego pomieszczenia. Ale praca Wolno\u015b\u0107 – dobrze\u2026<\/em> to tak\u017ce \u015bwiat\u0142o s\u0142oneczne, barwione na czerwono przez umieszczone w oknach filtry, i wreszcie ca\u0142e pomieszczenie galerii, kt\u00f3r\u0105 trzeba przemierzy\u0107, \u017ceby ogarn\u0105\u0107 wzrokiem nieko\u0144cz\u0105cy si\u0119 obraz. Flici\u0144ski stawia kropk\u0119 nad i w poszerzaniu przestrzeni malarstwa w pracy Out there \/Tam.<\/em> W pustej ma\u0142ej sali instaluje system transmituj\u0105cy d\u017awi\u0119k z tarasu mieszcz\u0105cej si\u0119 w Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej restauracji. Pomieszczenie wype\u0142nia szcz\u0119k sztu\u0107c\u00f3w i gwar rozm\u00f3w przy stolikach, kt\u00f3re zreszt\u0105 wida\u0107 przez okno. Artysta wyprowadza w przestrze\u0144 malarskiej wystawy to, co na zewn\u0105trz. A mo\u017ce odwrotnie – mo\u017ce to wystawa opuszcza mury galerii, a malarstwo rozci\u0105ga si\u0119 w ten spos\u00f3b na wszystko co jest poza obrazem?<\/p>\n\n\n\n Na pocz\u0105tku uzna\u0142em tytu\u0142 Wszystko w porz\u0105dku<\/em> za prowokacyjny, w ten spos\u00f3b mo\u017ce on w ka\u017cdym razie brzmie\u0107 w ustach polskiego malarza. Jaros\u0142aw Flici\u0144ski pochodzi bowiem z kraju, w kt\u00f3rym z zasady nic nigdy nie jest w porz\u0105dku, a tak\u017ce z kraju, w kt\u00f3rym istnieje przemo\u017cne spo\u0142eczne ci\u015bnienie, by sztuka opisywa\u0142a \u00f3w permanentnie niezadowalaj\u0105cy stan rzeczy. Trzeba tu doda\u0107, \u017ce recepcja sztuki Jaros\u0142awa Flici\u0144skiego przez d\u0142ugi czas w Polsce napotyka\u0142a subtelne, ale wyra\u017ane trudno\u015bci. Sam do\u015bwiadczy\u0142em ich wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy spotka\u0142em si\u0119 z jego pracami. Podejrzewa\u0142em t\u0119 sztuk\u0119 o lekko\u015b\u0107, kt\u00f3ra wydawa\u0142a si\u0119 tyle\u017c zaskakuj\u0105ca, co w jaki\u015b spos\u00f3b niestosowna. Nie by\u0142em w tych w\u0105tpliwo\u015bciach odosobniony – do dzi\u015b nie brakuje u nas krytyk\u00f3w, kt\u00f3rzy nie mog\u0105 z\u0142apa\u0107 Flici\u0144skiego za s\u0142owo (narracj\u0119), nazywaj\u0105 go \u201eformalist\u0105\u201d. W Polsce lubimy, aby sztuka – malarstwo mo\u017ce w szczeg\u00f3lno\u015bci – by\u0142a dyskursywna, najlepiej narracyjna. Pod tym wzgl\u0119dem niewiele zmieni\u0142o si\u0119 od wieku XIX, w kt\u00f3rym sztuka polska by\u0142a niemal nierozdzieln\u0105 z dyskursem politycznym. Tradycja ta z nowa moc\u0105 od\u017cy\u0142a w latach 80 i dzi\u015b nadal najbardziej cenieni s\u0105 w Polsce z jednej strony arty\u015bci podejmuj\u0105cy w sztuce krytyk\u0119 kultury, z drugiej malarze pos\u0142uguj\u0105cy si\u0119 anegdot\u0105. Tymczasem Flici\u0144ski nie tylko uchyla si\u0119 od przyj\u0119cia sugerowanej polskiemu arty\u015bcie roli, lecz i proponuje sztuk\u0119, kt\u00f3r\u0105 z wielkim trudem – je\u017celi w og\u00f3le – da si\u0119 uj\u0105\u0107 w krytycznym dyskursie. Do\u015bwiadczenie obcowania z pracami Flici\u0144skiego nie bardzo poddaje si\u0119 werbalizacji; trudno o tych pracach si\u0119 m\u00f3wi, jeszcze trudniej pisze. Lubi\u0119 my\u015ble\u0107 o Jaros\u0142awie Flici\u0144skim jako o arty\u015bcie nadmorskim. Malarz mieszka w Tr\u00f3jmie\u015bcie, na wybrze\u017cu. Tutaj ko\u0144czy si\u0119 Polska, kraj, kt\u00f3ry mimo d\u0142ugiej sk\u0105din\u0105d linii brzegowej nigdy nie interesowa\u0142 si\u0119 specjalnie morzem ani tym co jest poza nim. Lubi\u0119 wyobra\u017ca\u0107 sobie, \u017ce stoj\u0105c na brzegu, Flici\u0144ski ma za plecami l\u0105d – krain\u0119 metafory, dyskursu, zwerbalizowanego znaczenia i konkretnego kszta\u0142tu, przed sob\u0105 za\u015b widzi morze, przestrze\u0144 ca\u0142kowicie otwart\u0105. Artysta daje nura w t\u0119 nieokre\u015blon\u0105 przestrze\u0144. Jeden z najwa\u017cniejszych cykli malarskich nazywa si\u0119 zreszt\u0105 Skoki do wody<\/em>. To abstrakcyjne obrazy, albo – je\u017celi kto\u015b woli widzie\u0107 je w ten spos\u00f3b – przedstawienia wy\u0142o\u017conego kafelkami dna basenu, w kt\u00f3rych regularno\u015b\u0107 geometrii zak\u0142\u00f3cona jest przez deformacj\u0119 wprowadzon\u0105 przez wod\u0119. Na twardym gruncie mo\u017cna prowadzi\u0107 dyskurs, dobitnie artyku\u0142owa\u0107 znaczenia. Kiedy skoczy si\u0119 do wody, traci si\u0119 grunt pod nogami. Pod wod\u0105 mo\u017cna patrze\u0107, nie da si\u0119 natomiast m\u00f3wi\u0107 i werbalizowa\u0107 znacze\u0144 \u2014 nawet je\u017celi si\u0119 je tam znajdzie. <\/p>\n\n\n\n Malarstwo Flici\u0144skiego prowokuje ci\u0105gi skojarze\u0144 i przywo\u0142uje na my\u015bl r\u00f3\u017cne artystyczne tradycje \u2014 \u017cadnej z nich nie da si\u0119 jednak wykorzysta\u0107 do przyszpilenia artysty do tej czy innej historyczno-krytycznej kategorii. Jego obrazy robi\u0105 wra\u017cenie abstrakcyjnych – Flici\u0144ski pos\u0142uguje si\u0119 geometri\u0105, precyzyjnie \u201ebuduje” swoje prace i mo\u017cna si\u0119 w tym dos\u0142ucha\u0107 echa do\u015bwiadcze\u0144 konstruktywizmu. Z drugiej strony nie podejmuje awangardowego projektu, jego realizacje nie maj\u0105 nic wsp\u00f3lnego z estetyczno-spo\u0142eczn\u0105 utopi\u0105. Przeciwnie, u \u017ar\u00f3d\u0142a obraz\u00f3w Flici\u0144skiego le\u017cy zazwyczaj jakie\u015b pozbawione znaczenia, banalne do\u015bwiadczenie. Skoki do wody<\/em> wychodz\u0105 od widoku dna basenu ogl\u0105danego przez wod\u0119. W obrazach i \u015bciennych realizacjach, kt\u00f3re artysta pokazywa\u0142 mi\u0119dzy innymi w Marfie czy Badischer Kunstverein, punktem wyj\u015bcia by\u0142 dese\u0144 zwyk\u0142ego we\u0142nianego koca w kratk\u0119, zamieniony w wielokrotnie powtarzany i przetwarzany malarski motyw. Wielokrotnie artysta malowa\u0142 tak\u017ce gwiazdy \u2014w jego pracach przybiera\u0142y one posta\u0107 znaku, wr\u0119cz emblematu, ale inspiracj\u0105 by\u0142a tu fotografia przedstawiaj\u0105ca zimowe, ostre s\u0142o\u0144ce. Flici\u0144ski pos\u0142uguje si\u0119 w swoim malarstwie kolorystyczn\u0105 wibracj\u0105 i wyra\u017anymi rytmami. W wypadku realizacji w monumentalnej skali, takich jak dwa ci\u0105gn\u0105ce si\u0119 po kilkana\u015bcie, a nawet kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w obrazy z wystawy w CSW, te wibracje i rytmy staj\u0105 si\u0119 tak sugestywne, \u017ce potrafi\u0105 wprawi\u0107 widza w stan bliski transu. Te prace mo\u017cna odbiera\u0107 w spos\u00f3b niemal\u017ce muzyczny, mo\u017cna te\u017c widzie\u0107 w nich nawi\u0105zanie do tradycji op-artu, a nawet sztuki psychodelicznej. To ostatnie odczytanie wydaje si\u0119 szczeg\u00f3lnie na miejscu w wypadku takich projekt\u00f3w, jak realizacja w tr\u00f3jmiejskim klubie Sfinks, w kt\u00f3rym \u015bcienne malarstwo Flici\u0144skiego zderza\u0142o si\u0119 z kontekstem imprezy i transowej zabawy. Ale odczytanie to mo\u017ce by\u0107 r\u00f3wnie\u017c zwodnicze; maluj\u0105c \u015bciany Sfinksa, Flici\u0144ski nie tyle budowa\u0142 psychodeliczn\u0105 scenografi\u0119 do psychodelicznego party, ile kreowa\u0142 pewne zdarzenie: wprowadza\u0142 klubow\u0105 imprez\u0119 do przestrzeni malarstwa. Wyj\u0119te z kontekstu klubu i przeniesione do spokojnego, galeryjnego \u201ewhite cube’a”, to samo malarstwo b\u0119dzie si\u0119 raczej kojarzy\u0142o z estetyk\u0105 minimal – sk\u0105din\u0105d bez w\u0105tpienia arty\u015bcie bardzo blisk\u0105. W zmienionym kontek\u015bcie zmieniaj\u0105 si\u0119 asocjacje i tradycje, do jakich widz mo\u017ce przypisa\u0107 Flici\u0144skiego, niezmienna pozostanie natomiast istota rzeczy – obraz jest tu nie tyle dzie\u0142em, ile zdarzeniem, do kt\u00f3rego artysta wci\u0105ga widza. <\/p>\n\n\n\n Jaros\u0142aw Flici\u0144ski konstruowa\u0142 projekt w CSW jako seri\u0119 malarskich zdarze\u0144, kt\u00f3rych bohaterem by\u0142 obraz prze\u017cywaj\u0105cy nieoczekiwane przygody w przestrzeni. W 2001 roku na wystawie w Badischer Kunstverein artysta \u201eodkleja\u0142” swoje obrazy od \u015bciany, a w ko\u0144cu tak\u017ce od p\u0142\u00f3tna. Punktem wyj\u015bcia by\u0142o tu klasyczne malarstwo sztalugowe, z kt\u00f3rym co\u015b zaczyna si\u0119 dzia\u0107 \u2014 obrazy przekraczaj\u0105 swoje w\u0142asne granice, wymykaj\u0105c si\u0119 z wyznaczonej im przez konwencj\u0119 przestrzeni. Niekt\u00f3re obrazy \u201ezesz\u0142y” ze \u015bcian i stan\u0119\u0142y na pod\u0142odze. Inne \u201ewysz\u0142y” poza ramy p\u0142\u00f3tna, pojawiaj\u0105c si\u0119 bezpo\u015brednio na \u015bcianie. Uwolniony z ograniczonej przestrzeni wyznaczonej przez blejtram obraz m\u00f3g\u0142by potencjalnie rozci\u0105ga\u0107 si\u0119 w niesko\u0144czono\u015b\u0107. Pod\u0105\u017canie za rozwijaj\u0105cym si\u0119 ad infinitum obrazem by\u0142o jeden z g\u0142\u00f3wnych trop\u00f3w, kt\u00f3rymi artysta pod\u0105\u017ca\u0142, robi\u0105c wystaw\u0119 w CSW. Kulminacyjnym momentem w dramaturgii wystawy by\u0142o zderzenie dw\u00f3ch monumentalnych malowide\u0142, Wolno\u015b\u0107 – dobrze, wi\u0119cej wolno\u015bci – lepiej<\/em> oraz Poca\u0142unek nie wystarczy<\/em>. Obydwa obrazy wykonane by\u0142y bezpo\u015brednio na \u015bcianach, obydwa sk\u0142ada\u0142y si\u0119 z sekwencji poziomych pas\u00f3w w dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych gamach kolorystycznych. Obydwa zaczyna\u0142y si\u0119 w dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych pomieszczeniach. Obrazy \u201ebieg\u0142y” po \u015bcianach, dochodz\u0105c do ich ko\u0144ca. Koniec \u015bciany nie oznacza\u0142 jednak ko\u0144ca obrazu, obydwie prace opuszcza\u0142y swoje sale i \u201eprzenika\u0142y” do trzeciego pomieszczenia. Tu dochodzi\u0142o do przeci\u0119cia si\u0119 obu malowide\u0142, po kt\u00f3rym ka\u017cde rozwija\u0142o si\u0119 dalej w swoim kierunku. Je\u017celi wystawa Jaros\u0142awa Flici\u0144skiego by\u0142a opowie\u015bci\u0105 o obrazie, kt\u00f3ry uwolni\u0142 si\u0119 z ram blejtramu i realizowa\u0142 si\u0119 w otwartej czasoprzestrzeni galerii – a nawet poza ni\u0105 – to historia ta mia\u0142a swoj\u0105 puent\u0119 wewn\u0105trz pracy Zamek<\/em>. W tej architektonicznej instalacji widz niespodziewanie natyka\u0142 si\u0119 na niedu\u017c\u0105 prac\u0119 z serii Skoki do wody<\/em>, jedyny obraz na p\u0142\u00f3tnie na ca\u0142ej wystawie. W kontek\u015bcie wszystkich i zainscenizowanych przez Jaros\u0142awa Flici\u0144skiego przyg\u00f3d malarstwa spotkanie z t\u0105 prac\u0105 by\u0142o do\u015bwiadczeniem zaskakuj\u0105cym; mia\u0142o w sobie co\u015b ze \u015bwie\u017co\u015bci zobaczenia tego, co si\u0119 dobrze zna, na nowo. Obraz wr\u00f3ci\u0142 na p\u0142\u00f3tno. Wszystko w porz\u0105dku<\/em>. <\/p>\n\n\n\n Stach Szab\u0142owski<\/p>\n\n\n\n tekst z katalogu do wystawy Wszystko w porz\u0105dku<\/em> wydanego przez CSW Zamek Ujazdowski w 2003 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej 2003<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3132,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-3744","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3744","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3744"}],"version-history":[{"count":19,"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3744\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4098,"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3744\/revisions\/4098"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3132"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3744"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3744"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/flicinski.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3744"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/flicinski.net\/fli\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/csw_sciana_1_web-1024x1024.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/flicinski.net\/fli\/wp-content\/uploads\/2015\/03\/2003-everythingisalright_1-1024x446.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"Gallery](\"https:\/\/flicinski.net\/fli\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/csw_too-much...1_WEb.jpg\")
<\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/figure><\/a><\/div>\n\n\n\n
W sali, w kt\u00f3rej nast\u0119powa\u0142o przeci\u0119cie obraz\u00f3w, Jarek Flici\u0144ski zbudowa\u0142 architektoniczn\u0105 otwart\u0105 struktur\u0119, kt\u00f3r\u0105 nazwa\u0142 Zamkiem<\/em>. Ustawi\u0142 j\u0105 w najdogodniejszym punkcie do obserwacji spektakularnego spotkania \u015bciennych malowide\u0142, wyznaczaj\u0105c w ten spos\u00f3b \u015brodek ci\u0119\u017cko\u015bci ca\u0142ej wystawy i jej najbardziej energetyczny moment. St\u0105d rozchodzi\u0142y si\u0119 drogi do pozosta\u0142ych realizacji, zbudowanych na zasadzie subtelnej kombinacji analogii i kontrapunkt\u00f3w do malarskiego zdarzenia w centrum wystawy. Ka\u017cd\u0105 z tych realizacji mo\u017cna by\u0142o potraktowa\u0107 jako kolejne wyj\u015bcie, rozszerzenie przestrzeni ekspozycji i przestrzeni malarstwa. Wideo Opowiada\u0107 dalej<\/em> to w pewnym sensie kontynuacja, a mo\u017ce prefiguracja historii pokazanej w pracach Wolno\u015b\u0107 – dobrze, wi\u0119cej wolno\u015bci – lepiej<\/em> i Poca\u0142unek nie wystarczy<\/em>. Film jest zapisem przygody ma\u0142ego plastikowego dekielka, kt\u00f3ry zostaje porwany przez wiatr. Zielony kr\u0105\u017cek toczy si\u0119 po piasku ba\u0142tyckiej pla\u017cy. Wydaje si\u0119, \u017ce za moment dekielek upadnie i jego odyseja si\u0119 sko\u0144czy, tymczasem na przek\u00f3r prawdopodobie\u0144stwu kr\u0105\u017cek wci\u0105\u017c si\u0119 toczy, chwiejnie, ale zwyci\u0119sko pokonuj\u0105c wydmy i k\u0119py traw. Kiedy przedmiot upada, wiatr porywa go na nowo i podr\u00f3\u017c trwa dalej. Kto\u015b m\u00f3g\u0142by w tej na sw\u00f3j spos\u00f3b heroicznej i wzruszaj\u0105cej historii dostrzec oczywist\u0105 egzystencjaln\u0105 metafor\u0119. Nie ma jednak pewno\u015bci, czy artysta potwierdzi\u0142by tak\u0105 interpretacj\u0119 i czy nale\u017cy film bra\u0107 tak bardzo do siebie, por\u00f3wnuj\u0105c epopej\u0119 dekielka z w\u0142asn\u0105 drog\u0105 i nios\u0105cymi nas wichrami losu. Pami\u0119tajmy, \u017ce wci\u0105\u017c chodzi tu tylko (i a\u017c) o plastikowe k\u00f3\u0142ko tocz\u0105ce si\u0119 po pla\u017cy. By\u0107 mo\u017ce rozs\u0105dniej by\u0142oby ogl\u0105da\u0107 film w podobny spos\u00f3b jak prac\u0119 Cho\u0107by jeszcze jeden dzie\u0144<\/em> – cztery fotografie wykonane w jednym z w\u0142oskich miast. Te zdj\u0119cia przedstawiaj\u0105 uchwycone aparatem zwyczajne sytuacje, kt\u00f3re nie kryj\u0105 w sobie \u017cadnego metaznaczenia. S\u0105 po prostu tym, czym s\u0105 – podobnie jak obrazy Jaros\u0142awa Flici\u0144skiego. Odwracaj\u0105c si\u0119 od fotografii, widz odkrywa\u0142 na wp\u00f3\u0142 niewidzialn\u0105 prac\u0119 Wszystko w porz\u0105dku<\/em>, kt\u00f3rej m\u00f3g\u0142 nie zauwa\u017cy\u0107, wchodz\u0105c do sali. Ten namalowany bia\u0142\u0105 farb\u0105 na bia\u0142ej \u015bcianie obraz by\u0142 raczej szczeg\u00f3lnym momentem w czasoprzestrzeni ni\u017c wizualn\u0105 kompozycj\u0105 – zupe\u0142nie jak chwile zarejestrowane na zdj\u0119ciach.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\nZamek Ujazdowski
\nWarszawa<\/p>\n